Zwemmen, eten, zwemmen, eten, en....

De zon schijnt al vroeg de kamer binnen, maar ik heb heerlijk geslapen! Een king size bed is toch wel veel lekkerder, dan onze queen thuis. Helaas is onze slaapkamer net te smal om er een te herbergen.

Om kwart voor negen sta ik op, ik ben al langer klaar wakker, maar heb nog lekker gedoezeld. De rest van het gezin ligt nog in diepe rust.

Met koffie en cereal en mijn computer installeer ik me op het balkon. Heerlijk, dat geluid van de branding. Er staat een reiger heel rustig op het strand. Zo af en toe lopen er wandelaars langs, maar hij blijft gewoon staan.

Net als ik me bedenk, dat ik nog geen dolfijn heb gezien, zie ik een grijze vin uit het water komen. Jee, zeg, dat maakt dit toch wel echt paradijs! Vijftig meter van de zee, een prachtig wit strand en dolfijnen voor onze deur! Ik geniet met volle teugen!

Langzaamaan wordt het drukker op het strand (hoewel je je absoluut geen Nederlandse drukte moet voorstellen, met "druk" bedoel ik tien mensen of zo). Om tien uur staat Rick eindelijk op en we lopen samen vijf kilometer naar het noorden.


Het zand is spierwit en zacht, maar er liggen ook veel schelpen

Ook nu weer zien we een heel aantal dolfijnen, ze zwemmen super dicht bij de kust! De boeien liggen honderd meter van het strand en daar zwemmen ze vaak nog binnen. Het lijkt me fantastisch om daar dicht bij te komen. Aan de andere kant weet je natuurlijk ook nooit hoe een wilde dolfijn zal reageren.


Vlak naast de boei, zo'n 100 meter van de kustlijn

Het is superwarm, we hadden water om te drinken mee moeten nemen. Zodra we terug zijn duiken we in het zwembad. Rick (vind ik later uit) zonder zonnebrandcreme en dat is later te zien, hij wordt bietroot verbrand! Saskia heeft zijn huid en ook zij ziet er al flink rood uit, ondanks de 50 SPF, waarmee ze zich heeft ingesmeerd!

Saskia vraagt, wat we vandaag gaan doen. Antwoord: zwemmen, eten, zwemmen, eten. Maar vanwege de rode huiden besluiten we (althans, dat denken we) een pauze van de zon te nemen en na de lunch een midget golf baan op te zoeken.

Na het zwembad dobberen we in de zee, als Katja eindelijk te voorschijn komt. En niet zomaar, ze heeft gymschoenen en sportkleding aan! Ze gaat namelijk hardlopen. Het is inmiddels echt warm, dus ik hou mijn hart vast.

Vooral al ze na een uur nog niet terug is haal ik me van alles in mijn hoofd over wat er gebeurd zou kunnen zijn. Rick, daarentegen, is zo koel als een komkommer, en hij heeft natuurlijk gelijk, want niet veel later komt een heel verhitte Katja terug. Ze was wat te ver gelopen en had geen energie om terug hard te lopen. Het zal nog een lange weg worden voor mij om haar volgend jaar helemaal los te moeten laten!

We maken ons klaar voor de lunch en golf en strijken neer op het terras aan het water van The Pub. Daar bestel ik een lekkere mahi mahi wrap en de anderen genieten ook van hun keuzes.

Even verderop is een van de thema midget golf parken, waar de strandplaatsen hier in de VS zo bekend om staan. We hebben een $1 kortingscoupon uit het huisje bij ons en het is helemaal niet druk (wel anders, dan toen we met vaderdag gingen spelen!).

Deze baan, Smuggler's Cove, gaat langs levende alligators, die volgens de dame bij de kassa geen honger meer hebben, want ze hebben vanochtend kip gehad. Jammer voor Kai en Saskia, want die hadden gehoopt ze te voeren.


Verder is het een leuk traject door allerlei grotten. Helaas heb ik enorme buikpijn, echt het soort, waarmee je nauwelijks kunt staan. Rick haalt wat water voor me en gelukkig staan er overal banken, zodat ik kan gaan zitten. Pff, ik baal, want het is een heel leuke baan.

Uiteindelijk wint Kai met een punt over mij en Rick op de derde plaats, de meisjes hebben nog wat praktijk nodig, vooral Katja slaat er maar wat op los. Ondanks de buikpijn lachen we wat af en het is weer eens wat anders.

Terug bij het huisje vertrekken de kinderen meteen weer het water in. Rick en ik blijven lezen tot mijn buikpijn minder is. Dan gaan ook wij in het warme zeewater dobberen.

Het fijne is, dat we enkel een baddoek mee hoeven te nemen, we lopen zo van het huisje de zee in. Wat is het internet toch fantastisch, want dat is hoe ik dit huisje heb gevonden!

De anderen gaan zich afspoelen in het zwembad, maar ik blijf in de zee. Dit is zo ontspannend! Toen ik met Petra hier was genoten we al van de vele verschillende vogels en nu doe ik dat weer. Ik zie een kleine vogel heel bekwaam vissen, een witte vogel met knalrode bek pikt in het zand en pelikanen vliegen telkens hooghartig over.

Na alle douches en dergelijke zijn we eindelijk om half acht klaar voor het avondeten. Nu is het dicht bij zonsondergang, dus ik wil graag een restaurant aan het strand om die te zien.

Tot onze verbazing is dat nog niet zo makkelijk te vinden. De meeste gebouwen aan het strand zijn prive huisjes, zoals het onze. Pas in North Redington Beach vinden we Mango's bij het Doubletree hotel.

We krijgen een tafel op het terras en de zonsondergang is prachtig!!! Maar het restaurant haalt niet bij dat van gisteren. Kwa atmosfeer, maar ook kwa voedsel en dat is voor een Doubletree, toch een betere keten, geen goede advertentie.


Kai's zoete aardappel chips zijn compleet verbrand. Als we dat aan de serveerder vertellen, vraagt hij of we nieuwe willen, maar het is inmiddels al tijd voor het hoofdgerecht, dus Rick zegt "Nee". We betalen er toch voor, ondanks, dat ze duidelijk zwart geblakerd zijn (voor degenen, die nog niet in de VS zijn geweest, dit is ongewoon).

Katja en ik hebben de tonijn als hoofdgerecht en die is taai! Dat heb ik nog nooit meegemaakt! Soms is het droog of zo, maar taai? Het is geen biefstuk! Rick wil niet, dat we er iets over zeggen, hun gefrituurde grouper was lekker.

Ondanks de mooie zonsondergang (waarvoor we wel naar het strand moeten lopen, want vanaf onze tafel kijken we tegen struiken aan) is Mango's geen restaurant, dat ik aanraad. Te duur voor wat het te bieden heeft.

Maar wij zijn op vakantie en ik schrijf dit enkel als informatie voor eventuele toekomstige bezoekers. Want al met al genieten wij van onze maaltijd hier!

Thuis kijken we Men in Black II. Heel grappig! Morgen hoop ik eerder op te staan, de ochtend is hier goud (vind ik dan!)!

Indian Rocks Beach

De Residence Inn blijkt een super slaapplaats, het is een nieuw hotel en de matras dus ook. Ik slaap als een roos! En toch ben ik om kwart over zeven alweer klaar wakker. Maar we hebben de kinderen beloofd, dat we niet zo vroeg op zouden staan, dus ik draai me nog eens om.

Om kwart voor negen heb ik het echter echt gehad met het bed. Met groot (!) protest worden de pogingen van Rick en mij om de kinderen op te krijgen begroet. Voor hen is 9 uur niet uitslapen! Tja...

Het ontbijt van het hotel is er maar tot 10 uur en ik ga als eerste naar beneden. Laten we zeggen, dat de sfeer in de hotelkamer allerminst vredig is en het daarbij laten. Ik geniet even van de rust, als ik alleen aan een tafeltje roerei en een muffin opeet! Soms kan het reizen met tieners en een pre-tiener echt wel wat geduld eisen!

Maar het ontbijt is lekker en de koffie heerlijk sterk. Ik vind de vanille smaak koffiemelk erbij heel smakelijk. Net als ik klaar ben, komt de rest van het gezin naar beneden. Het is Rick kennelijk gelukt de gemoederen wat te bedaren en we hebben toch nog een gezellig ontbijt.

Op mijn blog van gisteren schreef Petra in NC, dat we vlakbij Jumbolair zijn, waar John Travolta een huis heeft. We hebben ruim de tijd om naar Indian Rocks Beach te gaan, want we kunnen pas om 15 uur in ons huisje.

Op de MIO is Jumbolair niet te vinden, maar ik vind de website wel. Daar staan redelijke richtingsaanwijzingen op, maar het duurt toch nog even, voor we de buurt vinden. Deze hele buurt bestaat uit huizen, waar mensen in plaats van een auto een vliegtuig in hun oprit hebben staan.

Het is leuk om te zien, hoewel we door de hekken heen moeten kijken. Er is geen kip te zien, dus Travolta is hoogstwaarschijnlijk niet thuis. Toch grappig om gezien te hebben (bedankt, Petra!).

We maken goede tijd verder naar het zuiden, maar net voor Tampa komen we in de file terecht. We zien niet ver voor ons, dat er een flink ongeluk is gebeurd. We kruipen voort en net als we er bijna zijn (zo'n tiental auto's voor ons) worden we stil gezet.

Een motorrijder wijst naar boven en daar zien we inderdaad een helicopter aankomen, die niet ver van ons af op het wegdek landt. Oef, dat moet echt een fiks ongeluk zijn geweest! Het lijkt zo ER wel! Rick neemt gauw een paar ramptoerist foto's.


Een half uurtje later, nadat er ook een ambulance met het tweede gewonde weg is gereden, mogen we langs het gebeuren. De auto, waar de slachtoffers inzaten, is helemaal in de prak. Maar er is geen andere auto te zien, dus we denken, dat ze op de een of andere manier over de kop zijn gegaan. Eng!!

Zonder verder oponthoud komen we in Tampa aan en net voor we over de brug naar Indian Rocks Beach gaan vinden we een restaurant voor de lunch. Het is hoog tijd, 14 uur al, en we hebben allemaal flinke honger!

De keuze valt op Tucson Southwest Grill, waar we lekker buiten kunnen zitten. De serveerder is prompt en grappig en de zalm wrap zeer smakelijk.

En zo komen we precies om drie uur op onze bestemming aan. De beschrijving om binnen te komen leek cryptisch op papier, maar het lukt zomaar helemaal. We hebben een huisje met drie slaapkamers met een goed uitzicht op de Golf van Mexico.




Als je goed kijkt zie je Saskia op het balkon van het tweede huisje, het onze

Veel dichter bij het strand zouden we niet kunnen zitten! Het is ongeveer tien passen buiten onze voordeur. Na het uitpakken hijsen we ons allemaal in zwempak en binnen het uur liggen we in de warme (echt! zeker 30 graden) Golf van Mexico!

Katja, Kai en ik zwemmen naar een boei 100 meter de zee in en we gooien een football naar elkaar. Daarna hebben Kai, Saskia en Rick zin om naar het zwembad te gaan. Dat is maar een postzegel grootte, dus Katja en ik vinden de zee veel interessanter.

We dobberen daar nog zeker een uur lekker. We kijken naar de langsvliegende pelikanen en de springende vissen. En natuurlijk zijn de mensen op het strand ook de moeite waard om te bekijken. En het water voelt zo heerlijk, ik voel mijn spieren ontspannen! Vanavond voel ik me beter dan ik me in lange tijd heb gevoeld (misschien zijn al die oude mensen, die we hier zien toch nog niet zo gek)!!

Om een uur of vijf maken we ons klaar om naar de supermarkt te gaan. In het huisje zijn de hoogste benodigdheden al aanwezig, maar we zijn van plan tenminste ontbijt en soms lunch ook daar te eten. De Publix biedt uitkomst en met een karretje vol komen we weer buiten.

Nadat we de boodschappen weer thuis hebben afgezet gaan we op zoek naar een restaurant. Op mijn verzoek gaan we richting Clearwater Beach, want daar was ik met Petra in november ook.

We rijden langs het complex waar Petra's tante Olga woont, ik ga haar morgen proberen op te bellen, hopelijk kunnen we een ontmoeting organiseren.

In Clearwater Beach is het gigantisch druk, maar we hebben al een leuk restaurant gezien. Jimmy's Fish House, een restaurant met allerlei tafeltjes buiten en een bandje met steeldrums.

We kunnen zo de zonsondergang zien en Katja en ik delen een "Seafood Martini": een groot glas met 4 oesters, 4 gamba's, 4 crabpoten en tonijn. We likken onze vingers erbij af!

Mijn hoofdgerecht stel ik samen van 12 oesters en een tomatensalade. We genieten allemaal van het buiten zitten, de muziek en het lekkere eten. Nu zijn we echt op vakantie!

(foto's volgen, de internet aansluiting hier is te langzaam om ze op te laden.)

In Ocala, Florida

Gisteravond zijn we laat gaan slapen. Katja bedacht zich namelijk om middernacht, dat ze het deurtje van de hamsterkooi niet goed dicht had gedaan. Hierdoor moest ze Leah bellen, die door het donker ons huis binnenging en het deurtje vastzette. Om kwart over twaalf hadden we eindelijk rust en de hamster is hopelijk veilig van drie jagende katten.

Ondanks het late uur ben ik om half acht weer klaarwakker, na heel raar gedroomd te hebben. De rest ligt nog in diepe rust. Ik doe mijn ochtendoefeningen en neem alvast een douche.

Dan pas gaat Ricks wekker. Binnen een half uur zijn Rick en ik helemaal klaar en brengen de bagage vast naar de auto. Als we terugkomen zijn de tieners gedoucht en we gaan gezamenlijk naar beneden om van het (inbegrepen) ontbijt te genieten.

Embassy Suites is wat dat betreft heel goed. Je kunt een omelet met allerlei ingredienten bestellen, eieren op allerlei manieren gemaakt, pancakes, wafels, worstjes, bacon, muffins, bagels, fruit en meer.

Mijn keuze valt op een omelet met allerlei groentes en jalapenos, een bakje grits en een grapefruit. Je weet, dat je in het zuiden bent, als "grits" een deel van het ontbijt uitmaakt. Het is een soort griesmeelpap, die ik alleen lekker vind met zout en peper.

Ook door het accent van de mensen, die we horen praten, wanen we ons bijna in het buitenland. Het valt me op, dat ik hen veel beter versta, dan Rick. Waarschijnlijk omdat ik jarenlang allerlei accenten heb gehoord als reisagente.

Om half tien rijden we weg uit Charlotte, via de interstate 85 in zuidelijke richting. Ik neem de eerste rij etappe voor mijn rekening. Zo vroeg in de ochtend voel ik me nog het best. Het is druk, maar toch rijdt het lekker door.

Al snel rijden we de grens met South Carolina over. Het landschap is hier heel bosrijk, maar ook wat saai. Van de hogere bergen in Virginia zijn we nu in glooiend landschap beland, dat steeds vlakker wordt. Op een gegeven moment komen we langs een enorme Perzik Watertoren! Jammer, dat ik rijd, anders had ik zeker een foto genomen. Maar ik heb er online ook een gevonden.


Het is hier flink warm, al gauw meer dan 30 graden! Katja wil ook heel graag rijden en na een benzine stop gaat ze het proberen. Na wat onwennig invoegen gaat het prima.

De eerste mijlen zeg ik haar nog, wanneer het goed is om in te halen, maar al gauw doet ze het helemaal zelf. Dit is waardevolle training, want over een jaar zal zij (zeker als ze naar Virginia Tech zal gaan) urenlang op de interstates doorbrengen.

Katja rijdt anderhalf uur, van South Carolina Georgia in, en dan krijgen we allemaal trek. Zo'n vijftig mijl van Atlanta vinden we een Zaxby's. Dit is een keten, waar we nog nooit van gehoord hebben. Het ziet er leuk uit en ze verkopen allerlei kipgerechten.

Mijn "blackened" (zuidelijke specerijen) gegrilde kip salade is erg lekker! Ook de anderen smullen van hun maal. Het is weer eens wat anders, dan de geijkte drive thru!

Rick neemt nu het stuur over en leidt ons bekwaam door het wel heel dicht verkeer bij Atlanta. Hier komen we een aantal keren in de file te staan en we zijn niet eens zo dicht bij de stad. Ook hangen er borden met "smog alert". Het lijkt ons bijna drukker, dan in ons gebied, hoewel dat nauwelijks mogelijk lijkt. Uiteindelijk komen we op de interstate 75 terecht, die ons naar Florida zal brengen.

Gelukkig laten we de files al snel achter ons en schieten lekker op. Bij de volgende pit stop wil Saskia graag een aardbeien milk shake van McDonald's. Een paar minuten later horen we achterin: "Eeewwww!" Er komt groene vloeistof uit de milk shake, die roze zou moeten zijn.

Allerlei mogelijkheden van wat dat zou kunnen zijn passeren de revue. Eerlijk gezegd zou ik, als ik Saskia was, geen zin meer hebben hierna. Ik word althans misselijk bij het horen van sommige suggesties!

Bij de McDonald's drive thru zegt het meisje met een sterk zuidelijk accent: "Oh, dat komt door onze nieuwe Shrek shake!" Rick en de kinderen hebben tot mijn grote verbazing niets verstaan van wat ze zei! Ik verstond het prima! Nanana (ok, dat zei ik niet, maar ik dacht het wel).

Hier hebben we toch wel heel hard om moeten lachen. Want Shrek is natuurlijk vies en vieze dingen waren beslist als eerste op de lijst van mogelijkheden, toen het groene werd ontdekt. We krijgen een perfect roze milkshake terug en Saskia is tevreden.

Onderweg zien we eindeloos veel perzikboomgaarden en billboards voor perzik boerderijen en markten. Ook pecans zijn iets, waar Georgia bekend om is en ook daarvan zijn er volgens de borden veel te koop.

Maar wij, of althans Rick, racen verder. Rick kan niet wachten tot we in Florida zijn! Ik chat intussen met een groep Nederlandse vrouwen. Net een theekransje, al is het voor hen later op de avond.

Eindelijk om een uur of zes (alle Nederlandse dames liggen dan alweer op een oor, want het is voor hen middernacht) gaan we de grens met Florida over. Dit wordt enkel aangeduid door een saai groen met wit bord, dat "Florida State Line" verkondigt. Maar we zien meteen een palmboom, dat maakt het onmiddelijk tropisch!

Vroeger stond daar een enthousiast bord met "Welcome to Florida, the Sunshine State". Maar wij denken, dat die is weggehaald, omdat alle toeristen stopten voor een foto.


Nu kun je die een paar mijl verderop maken bij het "Welcome Center" (dat er heel modern uitziet). Ik ben de enige, die het groen met witte bord opvalt, de rest is in Florida voor ze het weten, al hebben ze al mijlenlang gezeurd van "wanneer zijn we er nou?".

Rick heeft vorig jaar zijn leven al gewaagd voor het bord langs interstate 95, dus vandaag rijden we voorbij het Welcome Center. Optimistisch als Rick is verkondigt hij, dat we binnenkort gaan eten.

Muziek voor mijn oren, want mijn maag knort alweer. Op zulke dagen eten we drie maaltijden met vrijwel geen tussendoortjes. Maar Florida is ook weer een enorme staat met veel lege gebieden. Wel zien we allerlei mooie koeien met hun kalveren en witte vogels, die er ook bij zijn.

Pas zo'n vijftig kilometer later vinden we een gebied met allerlei ketens bij Lake City. Onze keus valt om te beginnen op Texas Roadhouse. Daar zien we echter de rij wachtenden al uit de deur komen! Jammer, want wij hebben er geen in de buurt en het is altijd lekker eten als we op reis zijn.

Even verderop zien we een Ruby Tuesday's. Ook dit is meestal een prima restaurant, dus we proberen het hier weer. Gelukkig krijgen we nu meteen een tafel en het is niet eens zo heel koud (in het zuiden zijn de restaurants vaak ijzig binnen).

We bestellen allemaal de salad bar. Daarbij neem ik de crabcake sandwich. Die crabcake is super, grote stukken crab. Ook hun frietjes zijn erg lekker. Al met al een goede maaltijd met fijne bediening en absoluut niet duur (mijn maaltijd kostte $13).

Optimistisch als Rick is belooft hij de kinderen, dat we binnen het uur in ons hotel zullen zijn. Maar dan blijkt heel Gainesville vol te zitten. Oeps! Het ene na het andere hotel geeft nul op het rekest.

Na de derde exit met volle hotels rijden we opeens weer niemandsland binnen! Echt niemandsland, het is aardedonker, alsof er niemand woont (is waarschijnlijk ook zo).

Voorzichtig opper ik, dat Ocala misschien toch de beste bestemming is (34 mijl verderop, niets is hier om de hoek!). Rick wil nog geloven, dat we onderweg iets vinden, maar ik krijg gelijk (zoals altijd, hi hi).

In Ocala vinden we de Residence Inn, waar we nu zijn neergestreken. De kinderen hebben ieder hun eigen bed en Rick en ik delen een king size. Morgen hebben we geen haast, want de check in is pas om 15 uur! We zijn zo'n drie uur weg van onze bestemming.

Op doorreis in Charlotte, North Carolina

Alweer ben ik veel vroeger klaarwakker, dan ik eigenlijk zou willen. De zon schijnt door de lamellen en er is nog zoveel te doen, voor we op weg gaan vandaag! Het is alweer heerlijk weer en niet vochtig. Ik doe mijn gewichten routine dus lekker op het deck.

Na de cereal en een kop koffie neem ik Cosmo mee naar het W&OD pad. Onze laatste wandeling in tien dagen, ik zal hem echt missen! Ik heb nog wel gezocht naar huisjes in Florida, die honden toestaan, maar die zagen er niet echt lekker uit!

We lopen anderhalve mijl naar het westen, ik met mijn acht pond gewichten, zodat ik ook nog het gevoel heb wat krachttraining te doen. Wat is het pad groen! Het lijkt werkelijk wel een jungle! Coso geniet en ik ook!

Na een uurtje zijn we terug bij de auto. Iedereen is thuis inmiddels wakker en hard aan het inpakken. Omdat ik gisteren al het leeuwendeel heb gedaan hoef ik enkel te douchen en mijn toiletspullen in te pakken.

Saskia is ook al klaar, dus samen werpen we ons op om Cosmo weg te brengen. Het is even slikken met afscheid nemen, maar hij gaat graag mee en ze zullen drie keer per dag met hem wandelen.

Op de terugweg halen we snacks en drinken bij Safeway en lunch voor Rick en mij bij Subway. Alles is inmiddels ingepakt en Rick en ik laden de tassen in. Ook doen we dit keer een paar tassen bovenop de auto. Met zijn vijven heb je heel wat bagage en de Windstar heeft eigenlijk maar bar weinig ruimte daarvoor.

Om kwart over twee rijden we onze oprit af. Ik begin met chaufferen, zodat Rick nog wat werk kan verrichten. We hebben besloten de meest westelijke route te nemen om vakantie verkeer op de altijd drukke interstate 95 te vermijden.

Wie met ons mee wil “rijden” kan op de kaart interstate 66 opzoeken, die ligt vlakbij ons huis en we rijden die tot het einde in westelijke richting. Na een paar korte stukjes langzaam rijdend verkeer kan ik het gaspedaal flink intrappen!

Met een snelheid van zo’n 120 km per uur schieten we lekker op. Een uurtje later rijden we interstate 81 op in zuidelijke richting. Die zullen we voor meer dan 200 mijl volgen.

Dan word me weer helemaal duidelijk, hoe enorm groot Virginia toch is! Op het moment, dat ik dit schrijf zijn we al vijf uur onderweg en nog de staat niet uit (ok, nog 19 mijl te gaan, maar toch!).

Interstate 81 is prachtig, hij loopt hier door de Shenandoah Vallei en we hebben zicht op de Blue Ridge bergen, die er van hieruit ook blauw uitzien. We komen langs velden met gewassen en overal staan koeien en stieren. Hier is het land niet verdeeld in weilanden, ieder stukje gras op de heuvels wordt benut. Grote graan- en melksilos laten zien, waar de boerderijen zijn. En een enkele mooie, oude rode schuur geeft het landschap karakter.

Na twee uur rijden maken we een pitstop bij een van de Rest Areas. Het valt me op, hoe schoon de wc’s hier zijn. Ook trekken ze automatisch door en reageren de zeepdoos en de kraan op onze handbewegingen. Binnen tien minuten zitten we weer in de auto en gaan verder naar het zuiden.

We rijden langs Roanoke en langs Blacksburg, het stadje, waar Virginia Tech is gelegen. Het is toch een goede vier uur rijden hierheen, dus als Katja hier gaat studeren zit ze ook niet om de hoek!

Maar wat een prachtige omgeving! De natuur is hier adembenemend en ik voel me weer heel bevoorrecht om in deze staat te wonen.

Inmiddels is het etenstijd voor zowel de mensen als de van. We besluiten eens een kijkje in Radford te nemen, omdat daar ook een universiteit ligt. Het blijkt echter een nogal saai stadje met veel tanning salons en tattoo parlors, maar geen leuke restaurants.

Gelukkig vinden we net buiten het stadje een Applebee’s, waar iedereen het eten wel lekker vindt. Ze hebben daar een Weight Watchers menu, dat super lekker is! Katja kiest er de teriyaki steak en garnalen spiesjes van en ik de tilapia met salsa en broccoli. Heerlijk!

Met volle buiken en een volle tank zetten we onze reis voort. Ons einddoel wordt Charlotte, North Carolina. Vlak na Radford draaien we de interstate 77 op. Deze weg is ronduit leeg!

Rick en ik zijn het er over eens, dat deze route ons heel goed bevalt. Hij is wel (een stuk) langer, dan de directe route over I-95, maar een stuk minder stressvol. Plus de omgeving is prachtig met sterk afwisselend landschap. Mapquest geeft aan, dat we op deze manier slechts 25 mijl hebben omgereden!

Zo’n twintig mijl voor Charlotte bel ik eerst de Homewood Suites. Die is helaas vol. De Embassy Suites, daarentegen, heeft nog wel plaats. We krijgen een ruime suite, hoewel de “dubbele” bedden wel erg smal zijn. Gelukkig liggen er fluwelen spreien op, die Kai en Saskia als matras gebruiken. Zo hebben Rick en ik ieder een bed voor onszelf. Hopelijk slapen we zo allemaal goed!